Poprzednia

ⓘ Wiaczesław Ragozin




Wiaczesław Ragozin
                                     

ⓘ Wiaczesław Ragozin

Wiaczesław Ragozin, ros. Вячеслав Васильевич Рагозин – rosyjski szachista, dziennikarz i sędzia szachowy, arcymistrz od 1950 roku, drugi mistrz świata w szachach korespondencyjnych.

                                     

1. Kariera szachowa

Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w drugiej połowie lat 20. XX wieku. W 1927 r. zwyciężył w Berlinie, w 1928 podzielił I m. w Leningradzie, a w 1930 r. wygrał mecz z Aleksandrem Iljinem-Żeniewskim i otrzymał tytuł mistrza. W kolejnych latach odniósł szereg sukcesów, m.in.:

  • 1958 – dz. II m. w Göteborgu za Gideonem Stahlbergiem, wspólnie z Salomonem Flohrem,
  • 1937 – II m. w mistrzostwach Związku Radzieckiego w Tbilisi za Grigorijem Lewenfiszem,
  • 1936 – I m. w mistrzostwach Leningradu,
  • 1945 – II m. w mistrzostwach Moskwy za Wasilijem Smysłowem,
  • 1942 – I m. w Swierdłowsku,
  • 1932 – dz. II m. w Leningradzie, zwycięstwo 2 - 0 w meczu przeciwko Piotrowi Romanowskiemu,
  • 1934 – II m. w Leningradzie, dz. III m. w Tbilisi,
  • 1953 – I m. w Moskwie półfinał mistrzostw ZSRR,
  • 1959 – III m. w Jönköping za Aleksandrem Kotowem i Olafem Bardą.
  • 1938 – dz. I m. w Moskwie,
  • 1946 – I m. w Helsinkach, zwycięstwo 8 - 4 w meczu przeciwko Igorowi Bondarewskiemu,
  • 1947 – II m. w Moskwie turniej pamięci Michaiła Czigorina, za Michaiłem Botwinnikiem,
  • 1943 – dz. I m. w Moskwie,
  • 1956 – II m. w turnieju rozegranym w Mariańskich Łaźniach i Pradze za Miroslavem Filipem,

Dzięki swoim osiągnięciom Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu w 1950 r. tytuł arcymistrza. Rok później otrzymał tytuł sędziego klasy międzynarodowej. W połowie lat 50. zaczął uczestniczyć w rozgrywkach korespondencyjnych, największy sukces odnosząc w 1959 r., zwyciężając w drugim finale indywidualnych mistrzostw świata, za co otrzymał tytuł arcymistrza gry korespondencyjnej.

Od połowy lat 40. był bliskim współpracownikiem Michaiła Botwinnika i uważany był za jednego z współtwórców jego późniejszych sukcesów. Wniósł również znaczny wkład w rozwój teorii debiutów, obroną Ragozina nazywany jest jeden z wariantów gambitu hetmańskiego nieprzyjętego, który powstaje po posunięciach bądź z przestawieniem posunięć: 1.d4 d5 2.c4 e6 3.Sf3 Sf6 4.Sc3 Gb4 i w encyklopedii otwarć szachowych oznaczony jest symbolem D38.

Od 1946 r. był redaktorem naczelnym prestiżowych szachowych czasopism Шахматы в СССР i Шахматный бюллетень, natomiast od 1947 r. – wiceprezydentem FIDE obie te funkcje pełnił aż do swojej śmierci. Zmarł w 1962 r. podczas pracy nad wydaniem książki ze swoimi najlepszymi partiami wydawnictwo to ukazało się w 1964 r. pod tytułem Избранные партии Рагозина i zawierało 74 wybrane partie z jego bogatej kariery.

Według systemu rankingowego Chessmetrics, najwyżej klasyfikowany był w 1946 r., posiadał wówczas 2699 punktów i zajmował 11. miejsce na świecie.