Poprzednia

ⓘ Film niemy




                                               

Atalanta (film)

Pieniądze potrzebne na stworzenie filmu Vigo otrzymał od zamożnego hodowcy koni, Jacquesa Louis-Nouneza. Atalantę kręcono od 11 listopada 1933 do stycznia 1934. Jednak po zakończeniu zdjęć stan zdrowia chorującego na płuca reżysera znacznie się pogorszył, musiał więc on udać się do sanatorium i zrezygnować z osobistego nadzoru nad montażem filmu. Pracę montażysty, Louisa Chavance nadzorował asystent Vigo Albert Riera. Reżyser zobaczył film dopiero po powrocie do Paryża w kwietniu 1934 roku i zaakceptował go, zaznaczając jednak, że ma zamiar wprowadzić kilka drobnych poprawek. 24 kwietnia 1 ...

                                               

Nieme kino

Nieme kino – amerykański film komediowy z 1976 roku w reżyserii Mela Brooksa, będąca parodią niemych filmów, w szczególności komedii slapstickowych Hala Roacha, Macka Sennetta i Bustera Keatona. Przykładem żartu wykorzystanego w filmie jest fakt, iż jedyna w nim kwestia mówiona pada z ust Marcela Marceau, francuskiego mima. Dźwięk wykorzystano również w scenie ukazującej Nowy Jork: orkiestra zaczyna grać "San Francisco”, muzycy nagle zdają sobie sprawę, że grają niewłaściwy utwór, wstrzymują grę i podejmują już właściwy – "I’ll Take Manhattan”.

                                               

Strajk (film 1924)

Strajk – niemy film radziecki w reżyserii Siergieja Eisensteina z 1924 roku. Jest pierwszą częścią epopei filmowej.

                                               

Londons Trafalgar Square

Film niemy
                                     

ⓘ Film niemy

Kręcenie filmów stało się możliwe gdy Thomas Alva Edison wynalazł kinetoskop. Wynalazek ten po raz pierwszy wystawiono publicznie w Nowym Jorku w 1894 roku. Rok później bracia August i Louis Lumière wynaleźli kinematograf, który wyświetlał obrazy na ekranie. 17 metrów taśmy starczyło na nakręcenie ok. 50-sekundowego filmu. Pierwszy pokaz filmowy odbył się 28 grudnia 1895 roku – wystawiane filmy to dwuminutowy obraz pt. Wyjście robotników z fabryki oraz Wjazd pociągu na stację w La Ciotat. Wynalazek braci Lumière szybko znalazł wielu zwolenników.

Na początku XX wieku zaczęto tworzyć filmy opowiadające jakieś historie, nie zaś tylko odtwarzające realne wydarzenia. Pionierem takich filmów był Georges Méliès, autor Podróży na księżyc z 1902 roku. Méliès wykorzystał po raz pierwszy triki i efekty specjalne. Pierwszy film nakręcony w plenerze to Napad na ekspres z 1903 roku, autorstwa Edwina S. Portera.

Do roku 1910 istniały już tysiące sal kinowych w Ameryce i Europie, a w 1912 roku nakręcono pierwsze filmy pełnometrażowe.

Filmy nieme opierały się na wyrazistej grze aktorskiej. Wprawdzie filmy były nieme, ale w sali kinowej znaleźli się taperzy, czyli artyści grający muzykę na żywo, obserwując reakcję widzów. Mieli oni utrudnione zadanie, ponieważ byli odwróceni tyłem do ekranu i nie wiedzieli, jaka scena odgrywa się w danej chwili za ich plecami. Często więc grali muzykę nieadekwatną do chwili.

W roku 1927 odbył się pierwszy w historii pokaz filmu dźwiękowego – 6 października 1927 roku pokazano film braci Warnerów Śpiewak jazzbandu, w którym udźwiękowiono część dialogów, a także można było usłyszeć piosenki tytułowego śpiewaka.

Przejście od ery kina niemego do dźwiękowego żartobliwie przedstawia komedia Deszczowa piosenka.