Poprzednia

ⓘ George Alan Thomas




George Alan Thomas
                                     

ⓘ George Alan Thomas

W 1896 r. pokonał w symultanie ówczesnego mistrza świata, Emanuela Laskera. W latach 20. i 30. XX wieku należał do ścisłej czołówki angielskich szachistów. W 1923 i 1934 r. zwyciężył w mistrzostwach Wielkiej Brytanii. Pomiędzy 1927 a 1939 rokiem siedmiokrotnie wystąpił na szachowych olimpiadach, zdobywając trzy medale: brązowy 1927, wraz z drużyną oraz indywidualnie złoty 1927 i srebrny 1931. Odniósł szereg sukcesów w turniejach międzynarodowych, m.in. w:

  • Scarborough 1926, II m. za Aleksandrem Alechinem,
  • Hastings,
  • Royal Tunbridge Wells 1927, dz. I m. wspólnie z Frederickiem Yatesem.
  • Nicei 1930, II m. za Ksawerym Tartakowerem,
  • Liverpoolu,
  • Welton 1924, II m. za Maxem Euwe,
  • Canterbury 1930, I m.,
  • Margate 1935, III m. za Samuelem Reshevskim i Jose Raulem Capablanką,
  • Weston,
  • Hastings.

W 1946 r. był organizatorem radiowego meczu drużyn Anglii i Związku Radzieckiego. W 1950 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł mistrza międzynarodowego, natomiast dwa lata później – tytuł sędziego klasy międzynarodowej. Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w styczniu 1923 r., posiadał wówczas 2610 punktów i zajmował 15. miejsce na świecie.

                                     

1. Badminton

Pomiędzy 1906 a 1928 rokiem zwyciężył w 21 turniejach All England Open Badminton Championships w tym czterokrotnie w singlu, dziewięciokrotnie w grze podwójnej i ośmiokrotnie w grze mieszanej. Był również siedmiokrotnym mistrzem Wielkiej Brytanii. W 1923 r. napisał książkę The Art of Badminton. W 1939 r. zaproponował utworzenie światowych rozgrywek badmintona, wzorowanych na Pucharze Davisa. Po 10 latach zorganizowano pierwsze drużynowe mistrzostwa świata, nazwane Thomas Cup, w których zwyciężyła reprezentacja Malezji. W latach 1950 - 1952 pełnił funkcję Prezydenta Angielskiego Związku Badmintona ang. President of the Badminton Association of England.

                                     

2. Tenis ziemny

W latach 1905 - 1926 uczestniczył w tenisowych turniejach rozgrywanych w Wimbledonie. Największy sukces w tych rozgrywkach odniósł w 1911 r., awansując do 1/4 finału przegrał z Charlesem Dixonem. W 1908, 1909, 1910 i 1922 kończył udział w Wimbledonie na 1/8 finału. W 1912 z turnieju wyeliminował go znany Francuz Max Décugis, w 1914 – trzykrotny zwycięzca Wimbledonu i mistrz olimpijski Anglik Arthur Gore. W 1911 Thomas osiągnął półfinał w rywalizacji deblistów.