Poprzednia

ⓘ Nadzieja Drucka




Nadzieja Drucka
                                     

ⓘ Nadzieja Drucka

Nadzieja O’Brien de Lacy księżniczka Drucka – polska pisarka, tłumaczka i działaczka społeczna rosyjskiego pochodzenia.

                                     

1. Życiorys

Urodziła się w rodzinie rosyjskiej w Warszawie na terenie Królestwa Polskiego jako córka Marii z Safonowiczów i Sergiusza księcia Druckiego, carskiego generała i profesora Wojskowej Akademii Prawnej, którego ród wywodził się od kniazia Iwana Rurykowicza z XIV w. W czwartym roku życia powróciła z rodzicami do Petersburga, gdzie w 1914 r. ukończyła Instytut Smolny ros. Смольный институт благородных девиц, Institut Błagorodnych Diewic.

Po wybuchu I wojny światowej Drucki, jego córka i dwaj synowie przeprowadzili się do Moskwy. Nadzieja zdała egzamin na medycynę, ale studiów nie rozpoczęła i została sanitariuszką Czerwonego Krzyża. W czasie wojny, pracując w pociągu sanitarnym, poznała przyszłego męża Maurycego ślub wzięli w listopadzie 1917 w Moskwie. W sierpniu 1918 przyjechała wraz z mężem do majątku Augustówek, w którym przebywali razem do 1939.

W wolnej Polsce, w której szybko opanowała język polski i poświęciła się twórczości literackiej, działała społecznie, była m.in. wiceprzewodniczącą Koła Ziemianek oraz członkiem PCK i Towarzystwa Dobroczynności. Założyła Towarzystwa Przyjaciół Literatury i Sztuki im. Elizy Orzeszkowej w Grodnie przez 12 lat była prezeską. Na jej zaproszenie przyjeżdżali do Augustówka Dominikańska 13, Grodno m.in. Dąbrowska, Tuwim, Kaden-Bandrowski, Parandowski, Witkacy. Zofia Nałkowska sportretowała ją w Dziennikach tom III: 1918-1929, s. 180-181, a jej męża uczyniła prototypem postaci Zenona Ziembiewicza w Granicy. Wraz z mężem organizowała letniska dla niezamożnej ludności Grodzieńszczyzny w majątku Augustówek. W latach 20. XX w. podjęła pierwsze próby pisarskie debiut: Zwycięstwo, 1925; kolejna publikacja Niepotrzebne dzieci wzbudziła kontrowersje wśród kręgów konserwatywnych. Przyjaźniła się m.in. z Zofią Nałkowską, od 1930 należała do PEN-Clubu. Utrzymywała kontakty z białą emigracją rosyjską.

W czasie II wojny światowej znalazła się na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Po 1945 pozostała w Polsce. W latach 1945-1947 pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy.

Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1986, została pochowana na Cmentarzu Prawosławnym na Woli.

                                     

2. Twórczość

  • Finlandia, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1969. Informator
  • Niedaleki brzeg, Nasza Księgarnia, Warszawa 1973. powieść dla młodzieży
  • Stanisław Moniuszko. Życie i twórczość, Nasza Księgarnia, Warszawa 1976.
  • Czarodziej z Nantes, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1963. Juliusz Verne
  • Było ich siedmioro.
  • Zwycięstwo, 1925.
  • Trzy czwarte. Wspomnienia, PIW, Warszawa 1977. autobiografia
  • Krzywda, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1954.
  • Droga do sławy, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1961. Wolfgang Amadeus Mozart
  • Mali ludzie tom nowel.
  • Wąskie ścieżki.
  • Szkoła w podziemiu. Z dziejów polskiego tajnego nauczania w latach okupacji hitlerowskiej, Wydawnictwo MON, Warszawa 1973.
  • Niepotrzebne dzieci.
  • Kurs na Słońce, Horyzonty, Warszawa, 1973. Mariusz Zaruski
  • Michel. Dzieciństwo i lata młodzieńcze Michała Glinki, Nasza Księgarnia, 1964. Michaił Glinka

Dramaty

  • Zamknięte drzwi powst.?, sztuka wystawiona w Grodnie 15 XII 1934
  • Tak nie bywa powst.?, sztuka wystawiona w Grodnie19 V 1931

Jest autorką kilkudziesięciu przekładów z rosyjskiego na polski.