Poprzednia

ⓘ Ossip Bernstein




Ossip Bernstein
                                     

ⓘ Ossip Bernstein

Ossip Bernstein, ros. Осип Самойлович Бернштейн – francuski szachista oraz prawnik pochodzenia żydowskiego, arcymistrz od 1950, sędzia klasy międzynarodowej od 1952 roku.

                                     

1. Życiorys

Urodził się na Ukrainie w rodzinie żydowskiej, od 1901 studiował w Niemczech, zdobywając w 1906 na uniwersytecie w Heidelbergu tytuł doktora prawa. Podczas pobytu w tym kraju osiągnął pierwsze sukcesy szachowe, m.in. dwukrotnie triumfując w Berlinie 1902, 1903 oraz zajmując II miejsce za Walterem Johnem w Hanowerze 1902. W 1903 rozegrał w Berlinie symultanę na 80 szachownicach, w 70 partiach zwyciężając, 6 remisując, a tylko 4 przegrywając. W tym samym roku odniósł również pierwszy międzynarodowy sukces, zajmując II lokatę za Michaiłem Czigorinem w rozegranych w Kijowie mistrzostwach Imperium Rosyjskiego. W następnych latach podzielił I miejsca w Sztokholmie 1906, wspólnie z Carlem Schlechterem i w Ostendzie 1907, wspólnie z Akibą Rubinsteinem, w 1911 zwyciężył w mistrzostwach Moskwy oraz pokonał 3½ – 2½ Szymona Winawera, natomiast w 1912 zajął II miejsce za Akibą Rubinsteinem w Wilnie mistrzostwa Imperium Rosyjskiego. W 1914 rozegrał mini-mecz z Jose Raulem Capablanką, przegrywając ½ – 1½.

Po rewolucji październikowej, w której stracił cały majątek, wyemigrował wraz z rodziną do Francji i zamieszkał w Paryżu. W 1922 rozegrał kolejny mini-mecz, w którym przegrał ½ – 1½ z Aleksandrem Alechinem, w 1930 zajął II miejsce za Paulem Johnerem w Le Pont, natomiast w 1933 ponownie spotkał się z Aleksandrem Alechinem, remisując 2 – 2. Lata II wojny światowej spędził w Hiszpanii, ukrywając się przed niemieckimi narodowymi socjalistami. Po jej zakończeniu powrócił do gry turniejowej. W 1946 zajął II miejsce za Hermanem Steinerem w Londynie, w 1948 wziął udział w rozegranym drogą telefoniczną meczu Paryża z Nowym Jorkiem w którym zremisował z Reubenem Fine, w 1951 podzielił II lokatę za Lodewijkiem Prinsem, wspólnie z Hermanem Steinerem i Hermanem Pilnikiem w Madrycie, a w 1954 powtórzył to osiągnięcie w Montevideo za René Letelieriem, wspólnie z Mieczysławem Najdorfem. W tym samym roku, w wieku 72 lat, zadebiutował w reprezentacji Francji na szachowej olimpiadzie w Amsterdamie, zdobywając na I szachownicy 7½ pkt w 15 partiach. W międzyczasie 1950 Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł arcymistrza.

W czasie swojej kariery rozegrał wiele partii z czołowymi szachistami świata, uzyskując dodatni bilans z Michaiłem Czigorinem +2 –1 =0 oraz równe z Emanuelem Laskerem +–2 =1, Akibą Rubinsteinem +–1 =7 i Salomonem Flohrem +–0 =3.

Ostatni turniej w życiu rozegrał w Amsterdamie turniej IBM w 1961 roku. Zmarł 30 listopada 1962 w jednym z sanatoriów we francuskich Pirenejach. Był jednym z ostatnich żyjących szachistów o liczbie Morphy’ego równej dwa.

Według systemu Chessmetrics najwyższy ranking osiągnął w styczniu 1906 r., posiadał wówczas 2688 punktów i zajmował 9. miejsce na świecie.