Poprzednia

ⓘ 84 Pułk Strzelców Poleskich




                                     

ⓘ 84 Pułk Strzelców Poleskich

84 Pułk Strzelców Poleskich – oddział piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Pułk sformowany został w 1920 jako 101 pułk piechoty. Walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. W okresie pokoju stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr IX w garnizonie Pińsk, III batalion w Łunińcu, a batalion zapasowy w Kobryniu. Wchodził w skład 30 Dywizji Piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie macierzystej dywizji w pasie działania Armii "Łódź”, natomiast IV batalion rozpoczął kampanię w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii i walczył pod Mokrą.

                                     

1. Formowanie i zmiany organizacyjne

1 czerwca 1920 roku Minister Spraw Wojskowych zarządził formowanie I Brygady Rezerwowej, a w jej składzie 101 pułku piechoty. Pułk ten został zorganizowany w Ostrowi Mazowieckiej. Oficerowie zostali przydzieleni ze szkół podoficerskich piechoty i różnych batalionów zapasowych razem z kompaniami marszowymi. Do pułku została wcielona część 20. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty, która 1 czerwca zakończyła szkolenie. Podoficerowie przybyli do pułku ze szkół podoficerskich piechoty i szkoły karabinów maszynowych. Szeregowcy zostali przysłani z batalionów zapasowych 1, 5, 6, 13, 31, 32 i 41 pułków piechoty. Byli to żołnierze słabo wyszkoleni. Większość z nich nie strzelała z karabinu. Dość dobrze byli przygotowani do walki żołnierze kompanii technicznej i plutonu łączności. Na stanowisko dowódcy pułku został wyznaczony kapitan Jan Bratro. Dowódcą I batalionu został kapitan Zygmunt Piwnicki, II batalionu kapitan Józwa, III batalionu porucznik Wiśniewski, IV batalionu kapitan Rękosiewicz.

Kompania techniczna i pluton łączności przybyły do miejsca formowania już w pełni ukompletowane. Uzbrojenie pułku stanowiły karabiny francuskie, po 4 rkm Chacnarda na kompanie. Kompania ciężkich karabinów maszynowych była wyposażona w ckm Hotchkiss i Maxim. Pułkowe tabory dołączyły dopiero w Małkini w czasie przegrupowania na front.

29 grudnia 1934 Minister Spraw Wojskowych nadał 84 pułkowi piechoty nazwę "84 pułk Strzelców Poleskich”.

W 1939 w strukturze pułku występowały 4 bataliony piechoty. Kompania przeciwpancerna składała się z czterech plutonów po dwie armaty przeciwpancerne kalibru 37 mm.

                                     

2. Walki 101 pułku piechoty

8 czerwca pułk, czterema transportami, został skierowany do stacji Zwiahel. 13 czerwca dotarł na miejsce przeznaczenia i znalazł się na tyłach wycofującej się spod Kijowa polskiej 3 Armii. Pułk zorganizował obronę w centrum ugrupowania Brygady w oparciu o Zwiahel i brzeg Słuczy. Po jego prawej stronie bronił się 105 pułk piechoty, a po lewej 106 pułk piechoty.

W wyniku naporu wojsk bolszewickich, pułk wycofał się na południowy-wschód i 28 czerwca obsadził linię rzeki Słomki. Tam czasowo powstrzymał natarcie nieprzyjaciela. Po wysadzeniu mostów na Horyniu, wycofał się do Dubna i dalej do Brodów. W czasie kilkudniowych walk pułk stracił 23 oficerów i około 1000 żołnierzy. Pozostali zostali załadowani do wagonów kolejowych i przetransportowani do Ostrowi Mazowieckiej w celu przeformowania.

Przez kolejne trzy tygodnie pułk odtwarzał gotowość bojową. W tym czasie został przeformowany na 101 rezerwowy pułk piechoty, a jego stan wynosił 46 oficerów, 2404 żołnierzy i 69 koni. i III batalion nowego pułku powstał z dawnego 101 pp, a II batalion ze 106 pp.

21 lipca nowo sformowany pułk wszedł w skład II Brygady Dywizji Ochotniczej. Początkowo walczył z powodzeniem pod Osowcem i Grajewem. W godzinach rannych 30 lipca zajął pozycje obronne w fortach Łomży. Jeszce tego dnia pułk odparł dwa ataki sowieckie na miasto. Od 31 lipca do 2 sierpnia, dzięki ofiarnej pomocy mieszkańców, pułk trwał na swoich pozycjach. 3 sierpnia, zagrożony okrążeniem, pułk wycofał się z Łomży. Walczył dalej o przeprawy na Narwi w Dzbądzu i pod Pułtuskiem. 12 sierpnia pułk liczący zaledwie 360 bagnetów, otrzymał od dowódcy 5 Armii gen. Władysława Sikorskiego zadanie obrony Nasiełska. W kolejnych dniach, prowadząc działania opóźniające, wycofywał się w kierunku Modlina. Tu odtwarzał gotowość bojową. W jego skład został włączony I batalion 57 pułku piechoty. W tym dniu pułk liczył 31 oficerów i 1500 szeregowych.

Już po wyprowadzeniu kontruderzenia znad Wieprza, pułk walczył pod Ciechanowem, a 20 sierpnia brawurowym atakiem zdobył Przasnysz. Tu otrzymał zadanie przegrupowania się do Ostrowi Mazowieckiej, gdzie przez tydzień odtwarzał gotowość bojową.

6 września pułk rozpoczął marsz dofrontowy i po dwóch dniach ześrodkował się we wsi Jabłoń-Rykacze. 19 września zorganizował obronę przed Nowym Dworem. Następnego dnia rano uderzył na miejscowość i wczesnym popołudniem zdobył je. W dniach 23–26 września pułk walczył o Grodno. 27 września, właśnie w Grodnie marszałek Józef Piłsudski udekorował najdzielniejszych żołnierzy pułku Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i powiedział: chcę podkreślić, że prawy żołnierz nie tylko umrzeć za Ojczyznę, lecz i żyć dla niej potrafi, a ona nie zapomni swych synów. Słowa te stały się mottem dla pułku strzegącego Kresów Rzeczypospolitej.

Po podpisaniu rozejmu i ustaniu działań zbrojnych pułk wraz z innymi oddziałami Dywizji Ochotniczej przegrupował się w kierunku Lidy i ześrodkował się w rejonie: Girażery, Sołotworce, Mergazery. 11 października obsadził odcinek linii demarkacyjnej wzdłuż rzeki Mereczanki, a 13 października zorganizował ochronę węzła kolejowego Orany.

29 października Pułk przekazał swoje pozycje 18 pułkowi piechoty i zakończył działania bojowe. W kolejnych dniach został zawagonowany na stacji kolejowej Łosośna i przewieziony do rejonu rozformowania w okolicach Jabłonny. Jednak w dowód uznania za męstwo i czyny bojowe naczelne władze wojskowe zmieniły decyzję i Pułk nie został rozformowany, a w całości już jako 3 Syberyjski pułk piechoty wszedł w skład Dywizji Syberyjskiej.

W czasie działań wojennych pułk stracił 25 oficerów i 129 szeregowych. Za zasługi bojowe 32 żołnierzy pułku otrzymało Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari, a 114 żołnierzy Krzyż Walecznych.

                                     

3. Pułk w okresie pokoju

Na początku 1921 3 Syberyjski pułk piechoty został skierowany na Pomorze i pełnił służbę garnizonową w Chojnicach, Tucholi i Tczewie. Jesienią tego roku, już jako 84 pułk piechoty 30 Dywizji Piechoty pułk przybył na Polesie. Początkowo kwaterował w trzech garnizonach: dowództwo pułku i jeden batalion w Pińsku, a pozostałe bataliony w Kohryniu i Łunińcu. Po pewnym czasie "kobryński” batalion przeniesiono do Pińska.

Koszary

W Pińsku pododdziały pułku rozmieszczone były w Koszarach im. Marszałka Józefa Piłsudskiego przy ulicy Albrechtowskiej. Nazwy dróg wewnętrznych nawiązywały do pułkowych tradycji. Były to: Aleja 101 pułku piechoty, Aleja 26 września, Aleja Poleska, Aleja Tadeusza Kościuszki, Aleja Romualda Traugutta, Aleja 30 Poleskiego pułku artylerii lekkiej, Aleja Oficerska itp. Ze względu na dość znaczną odległość kompleksu koszarowego od centrum miasta, komunikację zapewniał jedyny w Polsce "pułkowy tramwaj konny”. Kursował dwa razy dziennie w wyznaczonych godzinach i dodatkowo - na rozkaz dowódcy pułku. Komenda garnizonu znajdowała się przy ulicy Kościuszki 5.

Przez cały okres stacjonowania w garnizonie pińskim pułk rozbudowywał swoje obiekty. W 15 rocznicę powstania pułku, 26 września 1935 odsłonięty został pomnik ku czci poległych żołnierzy. Monument był dziełem artysty rzeźbiarza Pana Miszewskiego. 29 października 1935 otwarto świetlicę żołnierską, w grudniu 1936 oddano do użytku studnię artezyjską. W tym samym roku zakończono rozbudowę magazynów amunicyjnych. W 1937 zainstalowano armaturę wodno-ściekowa oraz poprowadzono stacjonarną sieć telefoniczną. W grudniu tego roku otwarto kasyno podoficerskie.

Służba asystencyjna

W latach 1923–1925 pułk dość często prowadził działania asystencyjne w "rejonie bezpieczeństwa” obejmującym powiaty łuniniecki i stoliński. W okresie najintensywniejszej działalności grup dywersyjno-bandyckich, czyli od maja 1924 do lipca 1925 pododdziały pułku wzięły udział w 30 akcjach skierowanych przeciwko nim. Służba ukierunkowana była na zwalczanie w obszarach przygranicznych zbrojnych band rabunkowych, często wspieranych przez ośrodki kierowania rozmieszczone na terytorium Związku Sowieckiego. W tego typu akcjach dowództwo pułku ściśle współdziałało z pełniącą w owym czasie służbę graniczną Policją Państwową i administracją terenową. Dla ułatwienia wymiany informacji między elementami zwalczającymi grupy dywersyjne i bandyckie, pułk wybudował 365 km polowej linii telefonicznej, obsadził 7 urzędów pocztowo-telegraficznych, wybudował stałą linię telefoniczna o długości 56 km z Pińska do Telechan.

Szkolenie w pułku

Z chwilą przejęcia ochrony granicy wschodniej przez oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza działalność asystencyjna w pułku ustała, a pododdziały mogły wrócić do typowego szkolenia programowego.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 84 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy. Poborowi byli wcielani do pułku na wiosnę. Obowiązek zachowania proporcji narodowościowych wśród stanu osobowego powodował, ze pobór odbywał się eksterytorialnie. Poborowi byli wcielani przez KRU: Biała Podlaska, Kutno, Łęczyca, Piotrków Trybunalski, Radomsko, Brzeziny, Łódź, Łask, Sieradz i Wieluń.

Pułk charakteryzował się wysokim poziomem szkolenia strzeleckiego i bojowego. Charakter i cechy żołnierzy predysponowały go do działań w terenie lesistym i bagnisto-jeziornym. Ćwiczące pododdziały posiadały lekkie przenośne kładki oraz tratwy pęcherzowe umożliwiające pokonywanie przeszkód wodnych i bagien. W 1936 pułk zdobył mistrzostwo Wojska Polskiego w strzelaniach szkolnych i bojowych z karabinków, ręcznych i ciężkich karabinów maszynowych oraz z moździerzy. W następnych latach pułk jeszcze trzykrotnie zdobył mistrzostwo 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w strzelaniu. Do wyróżniających "strzelców” zaliczano: por. Franciszka Błażeja, ppor. Józefa Balukiewicza i kpr. zaw. Mariana Wojdę. W 1939 mistrzostwo Okręgu Korpusu IX w szermierce zdobył ppor. Włodzimierz Drzewieniecki.

W pułku funkcjonowała też szkoła nauczania początkowego dla analfabetów i półanalfabetów. W 1936 uczęszczało do niej 140 żołnierzy, a w grudniu tego roku skierowano do niej kolejnych 60 żołnierzy.

Kadra zawodowa pułku wspierała też oświatę powszechną. 16 marca 1936 otwarto Szkołę Powszechną im. Korpusu Podoficerów Pułku Strzelców Poleskich w Zabereziu. Szkoła powstała ze składek podoficerów pułku. Kadra pułku opiekowała się także Szkołą Powszechną w Małyszewicach. Ze składek oficerów i podoficerów zakupiono radioodbiornik, rzutnik z przezroczami, a do biblioteki szkolnej 90 książek. Zorganizowano też bezpłatne dożywianie dla 60 najbiedniejszych dzieci.

19 maja 1927 roku minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 29 lipca, jako datę święta pułkowego. Pułk obchodził swoje święto w rocznicę boju pod Łomżą. 26 sierpnia 1935 roku Minister Spraw Wojskowych zmienił datę święta pułkowego na 26 września – rocznicę zdobycia Grodna.



                                     

4. Kampania wrześniowa

W kampanii wrześniowej 1939 pułk walczył w składzie macierzystej 30 Dywizji Piechoty Armia "Łódź”, natomiast IV batalion rozpoczął kampanię w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii i walczył pod Mokrą.

Za kampanię wrześniową pułk został odznaczony orderem Virtuti Militari.

                                     

5. Strzelcy polescy

Dowódcy pułku
  • ppłk / płk piech. Józef Tunguz-Zawiślak 21 I 1930 – VII 1937 → PUWFiPW na stanowisko komendanta głównego Związku Strzeleckiego
  • płk piech. Henryk Weiss III – 1 VI 1923 → dowódca 25 pp
  • ppłk piech. Włodzimierz Hellmann 1920-1922?
  • kpt. piech. Jan Bratro od 1 VI 1920
  • ppłk piech. Alojzy Wir-Konas od 1 VI 1923
  • płk dypl. piech. Stanisław Sztarejko 1937 – IX 1939 → niemiecka niewola
  • płk piech. Franciszek Stutzmann VII 1922 – III 1923 → dowódca 2 psp
Zastępcy dowódcy pułku
  • ppłk dypl. Andrzej Strach 4 VII 1935 – 1939
  • ppłk piech. Aleksander I Wójcicki 12 III 1929 – 1 IX 1931 → kierownik 5 Okr. Urz. WFiPW
  • ppłk piech. Tadeusz Paweł Podwysocki 24 VII 1928 – 12 III 1929 → zastępca dowódcy 86 pp
  • mjr / ppłk piech. Wilhelm Popelka IV 1924 - 30 VII 1928 → dowódca Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7
  • ppłk dypl. Szymon Kocur 1 IX 1931 - 7 VI 1934 → kierownik 6 Okr. Urz. WFiPW
  • mjr piech. Walerian Wiśniewski 22 VII 1922 – 1924 → wykładowca w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia
Kwatermistrzowie
  • mjr piech. Józef Stanisław Kuryłowicz 31 III 1930 – 7 VI 1934 → komendant PKU Lwów Powiat
  • mjr piech. Kazimierz Biernat
  • mjr piech. Józef Edmund Żeleski 1938 – 21 III 1939 → dowódca pozostałości pułku
  • kpt. piech. Jan Czechowski p.o. 1924
  • mjr piech. Jan IV Lachowicz 7 VI 1934 – 1938 → dowódca baonu KOP "Ostróg”
  • mjr piech. Jan Karlijet 1928 – 27 IV 1929 → kwatermistrz 60 pp
  • kpt. piech. Zygmunt Krysiak III – IX 1939
  • mjr piech. Alfred Jan Schmidt 10 VII 1922 – 1923
Oficerowie pułku
  • mjr Władysław Owoc
  • mjr Tadeusz Trapszo
  • mjr Roman Umiastowski
  • mjr Franciszek Boczek – dowódca baonu IV 1934 – †21 VI 1935
  • kpt. Tadeusz Kuniewski
  • kpt. Wincenty Sobociński
  • kpt. Leon Kmiotek
  • kpt. Bronisław Kamiński
  • mjr Adam Wilczyński dowódca III batalionu 23 V 1927 – 28 I 1930
  • kpt. Tadeusz Karlewicz
                                     

5.1. Strzelcy polescy Obsada personalna w 1939 roku

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku

Dowództwo, kwatermistrzostwo i pododdziały specjalne
  • starszy lekarz – por. lek. Józef Franciszek Werpachowski
  • oficer placu Pińsk – por. Kazimierz Sosnowski
  • dowódca kompanii gospodarczej i oficer taborowy – por. tab. Feliks II Jarmołowicz
  • z-ca oficera mobilizacyjnego – por. Julian Józef Kulma
  • młodszy lekarz – vacat
  • II z-ca dowódcy kwatermistrz – mjr Józef Edmund Żeleski
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Bolesław Jaskulski
  • dowódca plutonu pionierów – kpt. Franciszek Filzek
  • dowódca plutonu łączności – por Tadeusz Buczek
  • adiutant – kpt. adm. piech. Janusz Dobrski
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. Zygmunt Krysiak
  • kapelmistrz – por. adm. kapelm. Ryszard Ober-Pichler
  • I z-ca dowódcy – ppłk dypl. Andrzej Strach
  • dowódca oddziału zwiadu – por. Jerzy Sasin
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Stanisław Byrczek
  • oficer mobilizacyjny – kpt. adm. piech. Adam II Różański
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – por. art. Michał Fryczyński
  • dowódca pułku – płk dypl. Stanisław Sztarejko
  • oficer żywnościowy – por. Antoni Wacław Waryszak
I batalion
  • dowódca plutonu – ppor. Włodzimierz Marian Drzewieniecki
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Antoni Franciszek Wadzyński
  • dowódca 3 kompanii – por. Wacław Mateusz Chudzicki
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Wiktor Kozubek
  • dowódca plutonu – ppor. Stanisław Szczepaniak
  • dowódca plutonu – ppor. Stefan Nowicki
  • dowódca plutonu – chor. Walerian Maruszewicz
  • dowódca plutonu – chor. Jan Turek
  • dowódca batalionu – vacat
  • dowódca 1 kompanii km – kpt. Alojzy Mizera
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Stanisław Matusiak
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Marcin Wiśniewski
  • dowódca plutonu – por. Karol Stefan Nodzeński
II batalion
  • dowódca 6 kompanii – kpt. Mieczysław Kazimierz Makarewicz
  • dowódca 4 kompanii – por. Franciszek Błażej
  • dowódca plutonu – por. Józef Komarnicki
  • dowódca plutonu – ppor. Wincenty Leszek Nagrodzki
  • dowódca 2 kompanii km – kpt. Józef Maria Witold Hoffmann
  • dowódca plutonu – ppor. Julian Majchrzak
  • dowódca batalionu – mjr Tadeusz Stanisław Kierst
  • dowódca plutonu – ppor. Kazimierz Szubert
  • dowódca plutonu – por. Ferdynand Leon Weber
  • dowódca plutonu – ppor. Janusz Maria Bronisław Pauli
  • dowódca plutonu – ppor. Stefan Daszkiewicz
  • dowódca 5 kompanii – kpt. Jerzy Jeleniewicz
  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Józef Kamiński
III batalion
  • pomocnik dowódcy baonu ds. gospodarczych – kpt. Franciszek Bilczewski
  • na kursie – por. Wincenty Dąbrowski
  • adiutant batalionu – por. Zygmunt Jan Pawlik
  • dowódca plutonu – ppor. Stefan Szewczyk
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Franciszek Józef Stuglik
  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Mastalski
  • na kursie – por. Tadeusz Marcin Loster
  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Wierciński
  • dowódca 3 kompanii km – kpt. Stanisław Radajewicz
  • dowódca 8 kompanii – kpt. Zygmunt Alfons Beliczyński
  • dowódca plutonu – por. Józef Balukiewicz
  • dowódca plutonu – ppor. Marian Izydor Tarnawski
  • dowódca 9 kompanii – por. Kazimierz Michał Krasoń
  • dowódca plutonu – ppor. Gracjan Chryzogon Szymankiewicz
  • lekarz baonu – ppor. lek. Feliks Zydorowicz
  • dowódca plutonu – ppor. Józef Jan Edward Szewczyk
  • dowódca 7 kompanii – kpt. dypl. Stanisław Jachnik
  • na kursie – ppor. Tadeusz Król
84 obwód przysposobienia wojskowego "Pińsk”
  • kmdt obwodowy PW – kpt. adm. piech. Zdzisław Szwarnowiecki
  • kmdt powiatowy PW Pińsk – kpt. piech. Seweryn Kozyra

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939 roku

Dowództwo
  • I adiutant – kpt. Janusz Dobrski
  • oficer żywnościowy – ppor. rez. Tadeusz Mazowiecki
  • dowódca pułku – płk dypl. Stanisław Sztarejko
  • kwatermistrz – kpt. Zygmunt Krysiak
  • oficer operacyjny – kpt. Franciszek Filzek ranny 9 IX w Przyłęku
  • oficer gospodarczy – kpt. Bolesław Jaskulski
  • dowódca kompanii gospodarczej – por. rez. Albert Stojanowski
  • oficer łączności – por. Tadeusz Buczek
  • naczelny lekarz – por. lek. Józef Franciszek Werpachowski
  • II adiutant – ppor. rez. Jan Kozłowski
I batalion
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - kpt. Jerzy Jeleniewicz
  • dowódca 1 kompanii ckm – por. Franciszek Błażej
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - kpt. Stanisław Matusiak
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - kpt. Alojzy Mizera
  • dowódca batalionu – kpt. Antoni Wadzyński
II batalion
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - ppor. Ferdynand Leon Weber
  • dowódca 2 kompanii ckm – kpt. Józef Maria Hoffman
  • dowódca I plutonu – ppor. rez. piech. Bolesław Ościłowski
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - kpt. Mieczysław Kazimierz Makarewicz
  • dowódca batalionu – mjr Tadeusz Stanisław Kierst
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - ppor. Stefan Daszkiewicz
III batalion
  • dowódca 3 kompanii ckm - por. Tadeusz Wierciński
  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Mastalski
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej - por. Tadeusz Loster
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - por. Kazimierz Krasoń
  • adiutant - ppor. rez. Czesław Chalamański
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej - kpt. Zygmunt Alfons Beliczyński
IV batalion
  • dowódca batalionu – mjr piech. Wacław Jakub Sokol
  • dowódca 10 kompanii strzeleckiej - por. Józef Balukiewicz
  • dowódca I plutonu - por. Włodzimierz Drzewieniecki
  • dowódca 12 kompanii strzeleckiej - kpt. Stanisław Radajewicz
  • dowódca 11 kompanii strzeleckiej - por. dr Tadeusz Szela
  • dowódca 4 kompanii ckm – por. Karol Nodzeński


                                     

5.2. Strzelcy polescy Kawalerowie Virtuti Militari

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za wojnę 1918-1920

                                     

6. Symbole pułku

Chorągiew i sztandar pułku

24 lipca 1924 Prezydent RP zatwierdził wzór chorągwi 84 pp.

29 lipca 1924 roku dowódca Okręgu Korpusu Nr IX, generał dywizji Józef Rybak, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy pułku, podpułkownikowi Alojzemu Wir-Konasowi chorągiew ufundowaną przez komitet pod przewodnictwem sędziego Sądu Okręgowego w Pińsku, Władysława Pawlucia, w skład którego wchodzili przedstawiciele powiatów: łuninieckiego, pińskiego i stolińskiego. Ceremonia wręczenia chorągwi była połączona z obchodami święta pułkowego.

26 września 1936, w Pińsku, Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Tadeusz Kasprzycki wręczył dowódcy pułku sztandar ufundowany przez społeczeństwo Polesia. Losy sztandaru po 1939 roku są nieznane, a relacje światków rozbieżne

Odznaka pamiątkowa

23 września 1935 roku kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych, generał brygady Tadeusz Kasprzycki zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 84 Pułk Strzelców Poleskich. Odznaka o wymiarach 40x40 mm ma kształt Krzyża Niepodległości o ramionach emaliowanych na żółto z wstawkami w formie granatowych naramienników. W środku krzyża znajduje się kwadratowa tarcza emaliowana w kolorze granatowym. Na tarczy i ramionach krzyża wpisano numer i nazwę pułku "84 PUŁK STRZELCÓW POLESKICH”. Między ramionami krzyża po siedem pęków promieni i cztery tarcze herbowe na które wpisano: herb Pińska, krajobraz poleski, numery i inicjały "101 PP” i "84 PP”. Dwuczęściowa - oficerska, wykonana w srebrze ze złoceniami i emalią. Na rewersie próba srebra, imiennik grawera WG i numer. Wykonawcą odznaki był Wiktor Gontarczyk z Warszawy.

                                     

7. Tradycje

Od 2007 roku w Bełchatowie działa Grupa Rekonstrukcji Historycznej 84 pułku piechoty Strzelców Poleskich. Odtwarza ona postacie żołnierzy i dba o kultywowanie tradycji pułkowych. Jednym z największych ich osiągnięć jest odnowienie schronu, który w 1939 roku wybudował 84 pp.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...