Poprzednia

ⓘ Miernik dobrobytu ekonomicznego




                                     

ⓘ Miernik dobrobytu ekonomicznego

Miernik dobrobytu ekonomicznego Nordhausa i Tobina – miernik dobrobytu ekonomicznego, szacujący pieniężny poziom dobrobytu, skonstruowany w 1972 roku przez amerykańskich ekonomistów Williama Nordhausa i Jamesa Tobina.

                                     

1. Obliczanie MEW

Proces liczenia MEW składa się z dwóch etapów:

1. Podział PKB na trzy elementy:

  • Wydatki konsumpcyjne które stanowią w właściwy MEW
  • Wydatki inwestycyjne
  • Wydatki instrumentalne połączone z tzw. nieuniknionymi stratami. Wydatki te zostały uznane za całkowicie niezależne od preferencji konsumentów, a ich związek z poziomem zaspokojenia potrzeb za odległy i wątpliwy.

2. Określenie elementów uznawanych za korzyści:

  • wycena pozytywnych efektów zewnętrznych
  • wielkość usług wytwarzanych przez dobra kapitałowe
  • szacowana wielkość pracy w gospodarstwie domowym
  • wartość czasu wolnego
                                     

2. MEW a PNB per capita

Użycie MEW znacznie koryguje sens PNB per capita. PNB per capita powinien wzrastać aby dobrobyt się zwiększał, jednak przy wzroście liczby ludności, aby zachować dotychczasowy poziom życia część PNB powinna być reinwestowana. Reinwestowanie części PNB przyczynia się zaś do spadku wartości MEW.