Poprzednia

ⓘ Strzelcy konni II RP




                                     

ⓘ Strzelcy konni II RP

1. 3. i 4. pułki szwoleżerów. tworzone na ziemi francuskiej i włoskiej funkcjonowały między 14 lipca 1917 a 4 maja 1919 roku. Służyli w nich w większości Polacy - ochotnicy ze Stanów Zjednoczonych oraz Polacy z niemieckich i austriackich obozów jenieckich. Część pochodziła ze starej emigracji polskiej z Francji, Belgii i Holandii oraz krajów zamorskich: Argentyny i Brazylii. Byli też żołnierze z Rosyjskiego Korpusu Posiłkowego stacjonującego we Francji i w Salonikach.

Pułki szwoleżerów spełniały w zasadzie rolę kawalerii dywizyjnej. Nazwę "pułk” stosowano ze względów ewidencyjnych. Jednostką taktyczną był Dywizjon składał się z drużyny dowódcy, dwóch szwadronów liniowych i drużyny karabinów maszynowych.

Umundurowanie, oporządzenie i uzbrojenie było francuskie. Polskość akcentowano wprowadzając rogatywkę z orzełkami jagiellońskimi. Na naramiennikach umieszczono orzełki, a numery pułkowe na amarantowych patkach kołnierzy. Stopnie zapożyczono z armii francuskiej.

                                     

1. Dragoni

W 1919 postanowiono utworzyć jazdę dywizyjną. Latem sformowano trzy pułki dragonów: 1, 2 i 3. Za 4 pułk dragonów uważano pułk jazdy przybyły z Francji z armią gen. Hallera. Pułki działały w sposób zdecentralizowany. Poszczególne szwadrony były podporządkowane oddziałom piechoty. Dowódcy pułków pełnili rolę inspektorów jazdy dywizyjnej. Zewnętrzną oznaką dragonów były zielone łapki z guzikiem na kołnierzu. Na uzbrojeniu nie posiadali lanc. Termin "dragon" nie był popularny w Wojsku Polskim. Kojarzył się z armiami państw zaborczych.

W październiku 1919 pułki dragonów przemianowano na pułki strzelców konnych. Strzelcom konnym zdjęto więc zielone łapki dragońskie.

                                     

2. Strzelcy konni

Wiosną 1920 w każdym szwadronie zapasowym strzelców konnych sformowano rezerwowy dywizjon dla uzupełnienia walczących wojsk. W Grudziądzu powstał 5 pułk strzelców konnych późniejszy 7, a w październiku pięć już istniejących pułków strzelców konnych przeformowano w siedem. Kolejne pułki powstały już po wojnie polsko-bolszewickiej. W ich skład weszły jednak zaprawione w bojach dywizjony i szwadrony z pozostałych pułków strzelców pieszych.

W przyjętej, w 1921, pokojowej organizacji jazdy zdecydowano się na pozostawienie dziesięciu pułków strzelców konnych, jako jazdy dywizyjnej. Pułki podporządkowane zostały dowódcom okręgów korpusów na terenie, których stacjonowały bądź eksterytorialnie.

W 1924 pułki strzelców konnych przestały pełnić funkcję kawalerii dywizyjnej. Weszły one w skład nowo powstających brygad kawalerii jako ich organiczne oddziały.

                                     

3. Barwa

24 marca 1927 Minister Spraw Wojskowych wprowadził w pułkach strzelców konnych barwne otoki na czapkach oficerów i szeregowych:

pułki strzelców konnych 1, 2, 3 i 4 otrzymały otoki amarantowe,

pułki strzelców konnych 5, 6, 7 i 8 otrzymały otoki białe,

pułki strzelców konnych 9 i 10 otrzymały otoki żółte.

                                     

4. Organizacja pokojowa pułku strzelców konnych w 1923

  • 1 szwadron
  • oddział szkolny karabinów maszynowych dwa ckm-y
  • 3 szwadron
  • 2 szwadron
  • kadra szwadronu zapasowego
  • Dowództwo pułku
  • pułkowa szkoła podoficerska

W skład dowództwa pułku wchodziły następujące osoby funkcyjne i komórki organizacyjne:

  • starszy lekarz
  • dowódca
  • patrol sanitarny
  • lekarz
  • zastępca dowódcy pułku
  • lekarz weterynarii
  • starszy lekarz weterynarii
  • oficer kasowy
  • podoficer mundurowy
  • Sekcja Administracyjno-Taborowa
  • oficer prowiantowy
  • sztab

Każdy z trzech szwadronów składał się z dowództwa, czterech plutonów, patrolu telefonicznego i sekcji administracyjno-taborowej. W skład każdego z czterech plutonów wchodziły trzy sekcje liniowe i dwie obsługi ręcznych karabinów maszynowych.