Poprzednia

ⓘ Zjedzeni żywcem (film 1977)




Zjedzeni żywcem (film 1977)
                                     

ⓘ Zjedzeni żywcem (film 1977)

Zjedzeni żywcem – film fabularny produkcji amerykańskiej z 1977 roku, horror w reżyserii Tobe’a Hoopera, dziś uznawany za jeden z klasyków podgatunku gore.

                                     

1. Fabuła

Stary Judd jest właścicielem hotelu, obok którego trzyma krokodyla, który - jak sam mówi - służy do zjadania resztek. Pewnego dnia na noc w hotelu zatrzymuje się czteroosobowa rodzina. Niestety Judd ma skłonności do morderstw i karmienia krokodyla resztkami ofiar.

                                     

2. Obsada

  • Robert Englund – Buck
  • Neville Brand – Judd
  • Carolyn Jones – pani Hattie
  • Roberta Collins – Clara
  • Betty Cole – Ruby
  • Kyle Richards – Angie
  • William Finley – Roy
  • Marilyn Burns – Faye
  • David Carson – Marlo
  • Stuart Whitman – szeryf Martin
  • Crystin Sinclaire – Libby Wood
  • Janus Blythe w czołówce jako Janus Blyth – Lynette
  • Mel Ferrer – Harvey Wood
                                     

3. Odbiór

Projekt zebrał mieszane recenzje. Ken Hanke, dziennikarz współpracujący z czasopismem Mountain Xpress, chwalił "satyryczne skłonności” scenariusza filmu. Felix Vasquez Jr. Cinema-Crazed.com szczególnie pozytywnie ocenił "anarchię” Zjedzonych żywcem, a także reżyserię Hoopera. Dustin Putnam TheFilmFile.com uznał film za wtórny. Albert Nowicki filmweb.pl pisał: "Mimo mankamentów, zauważalna jest w Zjedzonych żywcem radość tworzenia, którą – co przykre – Tobe Hooper przejawiał w ciągu dalszych lat swojej kariery już tylko rzadziej. Ten kultowy film powstał w końcu w czasach, gdy horror odradzał się jak Feniks z popiołów i zajmował ważną pozycję na światowych rynkach, przyjmowany z aprobatą co najmniej przez publikę kinową. Dużo w tym przeciętnym horrorze optymizmu i ekscytacji, z jakimi w przyszłość spoglądał wówczas bardzo obiecujący reżyser. Całość nie zasługuje może na szczególny aplauz, ale daje radość z oglądania obrazu nakręconego jeszcze wtedy, kiedy horror potrafił zaskakiwać lub był temu bliski.”