Poprzednia

ⓘ Bitwa pod Iłżą (1864)




                                     

ⓘ Bitwa pod Iłżą (1864)

Bitwa pod Iłżą miała miejsce 17 stycznia 1864 roku podczas powstania styczniowego.

W kierunku stojącego w okolicach Iłży 3 Pułku Stopnickiego ppłk Karola Kality-Rębajły, liczącego dwa bataliony po trzy kompanie strzelców, maszerowała rosyjska kolumna płk Suchonina 2 roty piechoty i kozacy. Suchonin pod osłoną lasu wyszedł na boczną drogę i niespodziewanie zaatakował z boku 3 polskie kompanie stojące we wsi Lubienia.

Zaatakowanym kompaniom 1 i 2 stanowiącym 1 batalion pod dowództwem mjr Jagielskiego przybyły na pomoc dwie kompanie 5 i 6 stanowiące 2 batalion pod dowództwem kpt Postawki, maszerujący w tyle i zaatakowały Rosjan ze lewego skrzydła, powstrzymując ich natarcie. Zaś 3 kompania pod dowództwem kpt Bezdziedy osłaniała pułk z prawego skrzydła. Wkrótce na tyłach wojsk rosyjskich pokazała się ostatnia z kompanii 4 pod bezpośrednim dowództwem mjr Kality, która szła boczną drogą i ku zaskoczeniu Rosjan wyszła na szosę. Suchonin, pomimo oporu, został zepchnięty frontalnym natarciem pięciu kompanii, a zagrożony z tyłu przez szóstą, wycofał się do Iłży i bronił się w budynkach miasta. Dalszą walkę przerwały zapadające ciemności. W tej sytuacji Kalita przerwał walkę i ruszył na Prędocin.

W bitwie Polacy stracili 5 zabitych i 14 rannych. Straty rosyjskie były znacznie większe.

Walki pod Iłżą zostały upamiętnione po 1990 r. na jednej z tablic na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem "IŁŻA 17 I 1864"