Poprzednia

ⓘ Transport w starożytnym Rzymie




                                     

ⓘ Transport w starożytnym Rzymie

Wywodzi się ze Wschodu, skąd na własne potrzeby zaadaptowali ją Grecy. W początkowym okresie wykorzystywano je do przenoszenia rannych.

Przyjmowała formę łoża lub fotela, na czterech niskich nóżkach umożliwiało to wygodniejsze wsiadanie i wysiadanie. Posiadała cztery kolumienki ze skórzanym baldachimem. W celach zachowania prywatności, zainstalowane były firanki, zapobiegające również ulicznemu kurzowi. Wykonana z drewna i łoziny, wersje luksusowe inkrustowane złotem. Do obsługi wykorzystywano na ogół 6 – 8 niewolników – tragarzy lecticarii. Korzystać z niej mogli wszyscy wolni obywatele Rzymu. Posługiwano się nią głównie na obszarze miasta. Zapewniała duży komfort podróżowania.

Inną grupę stanowiły fotele, tzw. sella gestoria, przeznaczone do poruszania się wyłącznie w obrębie miasta, noszone przez dwóch lecticarii. Nosili oni specjalne, rozpoznawalne płaszcze: paenulae czerwone lub brązowe.

                                     

1. Transport wodny

Śródlądowy

Wykorzystanie rzek jako szlaku komunikacyjnego wzrastało wraz z powiększaniem się państwa rzymskiego. Największą użyteczność miał Nil, który po 30 roku p.n.e. stał się jedną z rzek państwa. Jako środka transportu używano niewielkich łódek lub tratew.

Morski

Jednostki pływające można podzielić na kilka grup, przede wszystkim: kupieckie, wojenne, pirackie.

  • liburn – wyparł ogromne quinqueremis. Miał jeden lub dwa rzędy z 60 wiosłami w burcie. Długość dochodziła do 36 metrów i około 4 – 5 metrów szerokości. Lekki niszczyciel, posiadał taran.
  • lembus – zaopatrzony w żagle, wiosła, miał niską wyporność
  • hemiola – jednorzędowa, lekka i szybka