Poprzednia

ⓘ Włodycy




                                     

ⓘ Włodycy

Włodycy – warstwa drobnego rycerstwa w Polsce osiadła na własnej ziemi nie należąca do stanu szlacheckiego. Zanikła XV wieku bowiem włodycy zasilili szeregi szlachty, mieszczaństwa lub chłopstwa.

Istota i pochodzenie włodyków stanowią przedmiot naukowych sporów. Zapewne mianem tym określano w Polsce wszystkich rycerzy dostojników oraz drobne rycerstwo. W okresie formowania się stanu szlacheckiego od połowy XIII w. słabsze ekonomicznie jednostki spośród stanu rycerskiego być może też tzw. rycerstwo służebne utworzyły grupę społeczną usytuowaną poniżej szlachty, dobrze widoczną w Małopolsce, mało wyraźnie na Mazowszu, nieobecną w Wielkopolsce. Główszczyzna za zabicie włodyki była dwukrotnie niższa niż za rycerza, a dwa razy wyższa niż za woja kreowanego z sołtysa lub kmiecia militi autem creato de sculteto vel de kmethone zwanego panoszą. Niższa od rycerskiej a wyższa od panoszej była też nawiązka. Wraz z rozwojem przywilejów stanowych w XV wieku nastąpił zanik włodyków, którzy bądź przeszli do stanu szlacheckiego zwłaszcza przenosząc się na Ruś, bądź znaleźli się w stanie mieszczańskim lub chłopskim.