Poprzednia

ⓘ 41 Pułk Piechoty (LWP)




                                     

ⓘ 41 Pułk Piechoty (LWP)

41 Pułk Piechoty - pułk piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w 1945 na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy WP 058/Org. w ramach 12 Dywizji Piechoty.

                                     

1. Formowanie

28 marca 1945 w Poznaniu rozpoczęto formowanie sztabu pułku. Część oficerów przybyła z dowódcą dywizji, część z rezerwowego batalionu oficerskiego i polskich szkół oficerskich. 2 kwietnia przybył z 6 batalionu zapasowego transport żołnierzy - 31 podoficerów i 268 szeregowych. Pozostali żołnierze rekrutowali się przede wszystkim z Rejonowej Komendy Uzupełnień w Poznaniu. Uzupełnianie stanów osobowego zakończono w połowie maja. Do 21 maja skompletowano także uzbrojenie i wyposażenie. Przystąpiono do 10 – godzinnego szkolenia bojowego.

                                     

2. W osłonie granicy

Wykonując rozkaz Naczelnego Dowódcy WP skierowujący 2 Armię Wojska Polskiego do ochrony granicy zachodniej, 12 Dywizja Piechoty, a wraz z nią 41 pułk piechoty została przedyslokowana na ziemię szczecińską.

22 maja pułk wyruszył z Poznania na północ, by zająć swój rejon odpowiedzialności za odcinek granicy na południe od Kamienia Pomorskiego. Sztab pułku stacjonował wówczas w Goleniowie. Na początku czerwca, w czasie wykonywania zadań patrolowych w pasie granicznym, zginęło dwóch żołnierzy. W październiku 1945 dwa bataliony 41 pułku wspólnie ze szwadronem 2 pułku ułanów obsadziły nowy odcinek granicy na zachód od Szczecina.

W lipcu 1945 roku pułk zorganizował Powiatowy Punkt Rozdzielczy w Gryfinie dla potrzeb osadnictwa wojskowego. W końcu listopada pułk zakończył pełnienie służby granicznej i po zlikwidowaniu swoich placówek przeniósł się do Szczecina na ul. Łukasińskiego. Wzorem 1945 roku żołnierze pułku włączyli się do wiosennych prac rolnych. W 1946 roku 41 pułk zaorał osadnikom wojskowym 476 ha i zasiał 332 ha ziemi.

                                     

3. Umacnianie władzy ludowej

Rozkazem Naczelnego Dowódcy z 5 czerwca 1946 roku w ramach wspierania Bloku Demokratycznego przed zbliżającym się referendum ludowym, pułk został przetransportowany do Olsztyna. Brygady propagandowe pomagały miejscowym aktywistom stronnictw prokomunistycznych w organizacji wieców zebrań, kolportażu ulotek i broszur. Obejmował swym działaniem powiaty: ostródzki, suski, nidzicki i lidzbarski. W trakcie pracy żołnierze zetknęli się z oddziałami partyzanckimi. W dwóch sytuacjach doszło do walki. Zginął jeden podoficer, a czterech żołnierzy zostało rannych. W związku ze zbliżającymi się wyborami do Sejmu Ustawodawczego już w grudniu 1946 roku grupy propagandowe pułku ruszyły w teren. Pułkowi przypadł teren powiatów myśliborskiego i pyrzyckiego.

Po śmierci gen. Świerczewskiego zaistniała polityczna wola siłowego i bardziej stanowczego rozwiązania problemu narodowościowego w Bieszczadach. Każda dywizja piechoty zobowiązana była sformować "kombinowany pułk piechoty”. 41 pułk wydzielił ze swojego składu batalion piechoty do 12 kombinowanego pp. 19 kwietnia 1947 roku żołnierze pułku wyjechali ze Szczecina w rejon koncentracji Grupy Operacyjnej Wisła. W dniach 22 kwietnia do 26 lipca 12 pułk walczył przeciwko sotniom Łasiwki Hromenki Jara oraz Rena.

W 1958 roku pułk przeformowano na jednostkę zmechanizowaną i zmieniono nazwę na 41 Pułk Zmechanizowany



                                     

4. Żołnierze pułku

Dowódcy

  • płk Włodzimierz Lipski /oficer radziecki/ - od czerwca 1945 - do stycznia 1946
  • ppłk Jan Wyderkowski - od stycznia 1946
  • ppłk Zygmunt Bobrowski - od maja 1945 - do czerwca 1945
  • mjr Hieronim Szewczyk - był dowódcą w 1952
  • p.o. mjr Józef Dobrzański
  • mjr/ppłk Henryk Bąkowski - od lutego 1947 - do stycznia 1948

Oficerowie

  • Józef Roman
  • Zdzisław Głuszczyk