Poprzednia

ⓘ Aerofony




                                     

ⓘ Aerofony

Aerofony – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem jest drgający słup powietrza, zamknięty w przestrzeni rezonansowej, pobudzony do wibracji za pomocą zadęcia. W przypadku aerofonów wolnych źródłem dźwięku jest powietrze znajdujące się na zewnątrz instrumentu. Część instrumentu zamykająca słup powietrza nazywana jest piszczałką i od jej długości zależy wysokość dźwięku. Barwa dźwięku zależy od materiału, z którego wykonano piszczałkę, jej kształtu i menzury.

Wysokość dźwięku zmieniana jest poprzez:

  • zmianę ciśnienia powietrza tzw. przedęcia.
  • zmianę długości piszczałki suwakiem lub wentylami,
  • zamykanie lub otwieranie otworów bocznych,

Ze względu na sposób zadęcia aerofony dzielą się na:

  • podwójnym – np. obój, rożek angielski, sarusofon, fagot;
  • aerofony wargowe fletowe – np. piszczałka;
  • pojedynczym – np. klarnet, saksofon;
  • aerofony stroikowe – ze stroikiem;
  • ustnikowe – np. róg, trąbka;
  • organicznostroikowe;
  • bezustnikowe

Aerofony wolne poprzez szybki ruch powodują zmiany ciśnienia otaczającego powietrza i w efekcie drgania akustyczne.

W praktycznym, potocznym podziale instrumentów muzycznych aerofony nazywane są instrumentami dętymi i wyróżnia się pośród nich trzy grupy:

  • klawiszowe – np. organy.
  • drewniane – np. saksofon, klarnet, obój, flet, fagot, sarusofon;
  • blaszane – np. trąbka, róg, puzon;