Poprzednia

ⓘ Apostazja




Apostazja
                                     

ⓘ Apostazja

Apostazja – od, στάσις – postawa, pozycja, gdy połączenie tych słów oznacza οdległość, oddalenie, zdystansowanie się od) – porzucenie wiary religijnej. W pierwotnym znaczeniu – całkowite porzucenie wiary chrześcijańskiej; termin został również adaptowany do ogólnych pojęć religioznawczych oraz wykorzystywany przez religie i wyznania niechrześcijańskie.

                                     

1. Prawo

Porzucenie religii jest jednym z praw człowieka, prawnie chronionym m.in. przez Kartę praw podstawowych, traktat lizboński oraz Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych:

W niektórych krajach islamskich Azji i Afryki, a przede wszystkim w Azji Zachodniej odstępstwo od religii będącej religią państwową jest surowo zabronione. W tych krajach przejście z innej religii na islam jest dozwolone, natomiast z islamu na inną religię lub ateizm jest karane. Należy pamiętać, że jest to prawo danego kraju. Ściśle w islamie możliwa jest apostazja bez konsekwencji, jeśli opuszczenie tej religii nie oznacza zwalczania muzułmanów. Natomiast jeśli apostata zwalcza ich, to oni mają prawo się bronić, jest to traktowane jak zdrada ojczyzny.

                                     

2. Hinduizm

W hinduizmie nie ma pojęcia herezji bądź apostazji. Hinduizm daje każdemu absolutną wolność do opuszczenia lub zmiany wiary. Hindusi wierzą, że wszystkie szczere wiary prowadzą ostatecznie do tego samego boga.

                                     

3. Judaizm

Konsekwencje apostazji w judaizmie są podobne do chrześcijańskich np. wykluczenie z uczestniczenia w rytuałach religijnych, odmowa pogrzebu na żydowskim cmentarzu.

                                     

4. Świadkowie Jehowy

Apostata jest identycznie traktowany przez Świadków Jehowy jak osoba, którą wykluczono ze społeczności, a różnica dotyczy jedynie nazwy, wskazującej czy dotychczasowy wyznawca odłączył się od organizacji sam, czy też został wykluczony przez starszych zboru. Po pewnym czasie ma prawo do ponownego przyłączenia.

                                     

5. Islam

W islamie apostazję określa się arabskimi terminami irtidad lub ridda a osobę dopuszczająca się apostazji jako murtadd.

W świętej księdze islamu w Koranie nie ma bezpośredniego zapisu o karaniu apostatów, jednak prawodawstwo muzułmańskie jednoznacznie klasyfikuje apostatów jako obłudników i stosuje wobec nich werset: jeśli się odwrócą od prawdziwej wiary, należy ich złapać i zamordować 4.88-89. Dodatkowym wzmocnieniem takiego stanowiska jest Hadis 14 i przytoczone w nim słowa proroka Muhammada: Kto odszedł od wiary to jego karą jest śmierć. Jednak należy pamiętać, że mowa jest o dwóch rodzajach apostatów. Pierwszy z nich to osoby, które odeszły od religii i zaczęły zwalczać muzułmanów, Jest to traktowane w ten sam sposób jak zdrada ojczyzny, dlatego karą jest śmierć. Drugi rodzaj apostatów, to osoby, które po prostu przestały wierzyć. Za to, ściśle według islamu, a nie prawa danego kraju, nie ma kary.

Najlepszym przykładem tolerancji proroka wobec wyznawców innych religii jest konstytucja, nazywana przez historyków Sahifah. Po emigracji do Medyny, prorok ustanowił konstytucję. Miała ona za zadanie zapewnić harmonię i stabilność w społeczeństwie oraz pokojową koegzystencję muzułmanów, żydów, chrześcijan i bałwochwalców.

"Nie ma przymusu w religii!” Koran 2:256

"Wy macie waszą religię, ja mam moją religię” Koran 109:6

"Kto zabija osobę, która posiada rozejm z muzułmanami nigdy nie poczuje zapachu Raju.” Sahih Muslim



                                     

6. Katolicyzm

Forma

W okresie starożytnym było to każde odstępstwo od wiary chrześcijańskiej. Współcześnie apostazja rozumiana jest jako świadome, dobrowolne i publiczne wyrzeczenie się kontaktu z Kościołem.

                                     

6.1. Katolicyzm Forma

W okresie starożytnym było to każde odstępstwo od wiary chrześcijańskiej. Współcześnie apostazja rozumiana jest jako świadome, dobrowolne i publiczne wyrzeczenie się kontaktu z Kościołem.

                                     

6.2. Katolicyzm Konsekwencje

Apostazja sama w sobie jest zerwaniem komunii łączności z Kościołem i ekskomunika następuje automatycznie na mocy samego prawa kanonicznego. Apostazję można więc traktować jak ekskomunikę na własne życzenie. Apostata nie może oczekiwać życia sakramentalnego, kościelnych urzędów, godności, przywilejów itp. Poza ekskomuniką na apostatę, dopóki trwa on nadal w apostazji, nie nakłada się innych kar kościelnych. Dodatkowo apostata nie jest obarczany podatkiem na rzecz danej organizacji np. Kościoła katolickiego w krajach, gdzie podatek ten jest nakładany dodatkowo, np. Niemcy tzw. podatek kościelny.

Zgodnie z doktryną katolicką apostata wciąż pozostaje członkiem Kościoła oraz katolikiem, gdyż decydujący o tym chrzest jest nieusuwalny → łaska uświęcająca, niezatarte znamię. Apostazja odnotowywana jest w księgach parafialnych, jednak informacja o chrzcie nie jest z nich usuwana.

                                     

6.3. Katolicyzm Powrót do Kościoła

Ponieważ apostazja ma formę publiczną i dotyczy wyłącznie osób ochrzczonych, przywrócenie stanu poprzedniego leży w gestii ordynariusza diecezji, który określa ewentualne kary i formy pokutne. W wyjątkowych sytuacjach prawo to przysługuje każdemu biskupowi w akcie spowiedzi.

                                     

6.4. Katolicyzm Omnium in mentem

9 kwietnia 2010 roku weszło w życie motu proprio papieża Benedykta XVI Omnium in mentem, które m.in. usunęło z Kodeksu prawa kanonicznego wzmianki o formalnym akcie wystąpienia z Kościoła. W rezultacie nie można już dłużej formalnie wystąpić z Kościoła katolickiego – Kościół całkowicie wycofał się z przywiązywania prawnego znaczenia do pojęcia "formalny akt wystąpienia z Kościoła”. Oznacza to także – z punktu widzenia prawa kanonicznego – odzyskanie pełnej mocy kanonu 11, mówiącego o tym, że ustawom kościelnym podlegają wszyscy ochrzczeni w Kościele katolickim. Powodem poprawek wprowadzonych do kodeksu były problemy z interpretacją kanonów dotyczących prawa małżeńskiego.

                                     

6.5. Katolicyzm Przebieg apostazji w Polsce

Konferencja Episkopatu Polski 29 września 2008 ustaliła procedurę wobec osób chcących dokonać apostazji. Zgodnie z tą procedurą apostazja dokonywana na terenie diecezji polskich ma być złożona w formie własnoręcznego oświadczenia przekazanego proboszczowi miejsca zamieszkania. Do wniosku należy także dołączyć akt chrztu. Odstępca musi być osobą pełnoletnią w innych krajach nie ma takiego wymogu – np. w Niemczech i Austrii samodzielna apostazja jest możliwa od 14. roku życia; wcześniej mogą ją przeprowadzić rodzice lub opiekunowie prawni, co nie jest w ogóle możliwe w Polsce. Proboszcz jest zobowiązany do poświadczenia przyjęcia aktu apostazji własnoręcznym podpisem i pieczęcią parafialną oraz przesłania aktu do swojej kurii diecezjalnej. Kuria poleca proboszczowi dokonanie stosownego wpisu do parafialnej księgi ochrzczonych. Jeżeli apostata przyjął chrzest w parafii, która należy do innej diecezji, wówczas kuria diecezjalna przesyła informację o wystąpieniu z Kościoła do kurii diecezji chrztu osoby.

Procedura ta nie ma wpływu na procedury lub oświadczenia cywilne wobec władz państwowych lub pozakościelnych.

Informacja o wystąpieniu z Kościoła powinna zostać trwale umieszczona w księdze ochrzczonych, zwykle na marginesie aktu chrztu. Zgodnie z prawem kościelnym nie jest możliwe usunięcie informacji z księgi chrztu. Kościelna administracja utrzymuje również tzw. księgi apostatów. Dokumentem dla apostaty potwierdzającym apostazję jest wypis aktu chrztu z odpowiednią adnotacją, poświadczającą apostazję.

Nowa procedura 19 lutego 2016 uzyskał moc Dekret Ogólny Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wystąpień z Kościoła oraz powrotu do wspólnoty Kościoła, który zmienił obowiązująca dotąd procedurę na łatwiejszą. Złagodzono procedury poprzez zniesienie obowiązku stawienia się w obecności 2 świadków i dwukrotnej wizyty u proboszcza. Nieuznane będzie oświadczenie woli przesłane drogą elektroniczną, pocztową lub złożoną przed urzędnikiem cywilnym. Nie istnieje również możliwość uzyskania zaświadczenia o wystąpieniu z KRK, jednak można uzyskać świadectwo chrztu ze stosowną adnotacją

Po raz pierwszy w historii Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego dane liczbowe dotyczące apostazji w Polsce zaprezentował 28 czerwca 2011, dotyczyły roku 2010. Dokonano wówczas 459 aktów apostazji, najwięcej 105 w metropolii warszawskiej, najmniej 4 w metropoliach: przemyskiej i częstochowskiej.



                                     
  • ostatnim papieżem był Pius XII uważają oni, że jako jedyni są katolikami. apostazja herezja Kontrola autorytatywna  dyskurs LCCN: sh85118129 GND: 4179637 - 8
  • Ridda arab.: ردة lub irtidād ارتداد apostazja w islamie. Osoba dopuszczająca się apostazji to murtadd. Prawdopodobnie w przeszłości istniało rozróżnienie
  • nałogiem alkohol, narkotyki itp. podkreśla ono pewnego rodzaju duchowe nawrócenie, zmianę poglądów i nowego spojrzenia na świat. prozelityzm apostazja
  • Kategoria: Konwertyci na chrześcijaństwo Kategoria: Konwertyci na katolicyzm apostazja nawrócenie prozelityzm konwersja na judaizm marrani, neofici, frankizm
  • Wolność Religii, Apostazja i Islam Freedom of Religion, Apostasy and Islam w której przedstawił stosunek islamu do zjawiska apostazji 5 sierpnia 2007
  • mesjańskie roszczenia Szabetaj opierał na objawieniu bożym. Jeszcze przed apostazją mesjasza interpretacja Natana z Gazy wyglądała następująco: W chwili przyjścia
  • został po raz pierwszy uwięziony w grudniu 2006 roku na oskarżenia o apostazję od islamu i ewangelizacji muzułmanów. Został zwolniony dwa tygodnie później
  • o amnestię dla swojej osoby. Dokonał jednocześnie apostazji narodowej i wyznaniowej. Swoją apostazję uzasadniał przy pomocy historiozofii o wydźwięku panslawistycznym
  • konflikt muzułmanów i Żydów o Jerozolimę bądź prawa skazujące na śmierć za apostazję w krajach islamskich. Prawo w wielu monarchiach islamskich, protestanckich
  • chrześcijan kirishitan których starano się w ten sposób skłonić do apostazji Torturowanego zawieszano za nogi na linie, przywiązując jedną rękę do
  • Pokojowej Nagrody Nobla. Został aresztowany w 2012, postawiono mu zarzut apostazji i obrazy islamu i rok później sąd skazał go na karę 7 lat pozbawienia