Poprzednia

ⓘ Neostoicyzm




                                     

ⓘ Neostoicyzm

Neostoicyzm – powstały w renesansie nurt filozoficzny będący połączeniem stoicyzmu i chrześcijaństwa. Niekiedy jako neostoicyzm określa się także późny stoicyzm, czyli stoicyzm epoki cesarstwa rzymskiego, reprezentowany przez Senekę, Marka Aureliusza i Epikteta.

                                     

1. Początki

Twórcą neostoicyzmu był flamandzki humanista Justus Lipsius. W 1584 przedstawił on jego zasady w dialogu De constantia O stałości. Później rozwinął je w traktatach Manductio ad stoicam philosophiam Wprowadzenie do filozofii stoickiej, Physiologia stoicorum Fizyka stoików i Ethica Etyka. Traktaty Lipsiusa były najpełniejszym wykładem stoicyzmu od czasów starożytnych.

                                     

2. Idee

Neostoicyzm był filozofią praktyczną. Głosił, że, podstawową zasadą dobrego życia brzmi: człowiek nie powinien ulegać namiętnościom, ale podporządkowywać się Bogu. Istnieją cztery namiętności: pożądanie, radość, strach i smutek. Jeśli chodzi o Boga, to mimo że człowiek ma wolną wolę, wszystko, co się dzieje, nawet jeśli z winy człowieka jest złe, znajduje się pod Jego kontrolą i w ostatecznym rozrachunku zmierza do dobra.

Człowiek, który postępuje według podanej zasady, jest wolny, bo nie ulega instynktom. Jest też spokojny, bo obojętne mu są wszystkie materialne przyjemności i cierpienia. W końcu, jest naprawdę, duchowo szczęśliwy, bo żyje w przyjaźni z Bogiem.

Neostoicyzm zyskał ogromną popularność w czasach baroku. Poprzez duchowieństwo zarówno katolickie, jak i protestanckie przeniknął do szerokich rzesz ludzi.