Poprzednia

ⓘ Argumentum ad personam




                                     

ⓘ Argumentum ad personam

Argumentum ad personam – pozamerytoryczny sposób argumentowania, w którym dyskutant porzuca właściwy spór i zaczyna opisywać faktyczne lub rzekome cechy swego przeciwnika. W ten sposób unika stwierdzenia, że jego racjonalne argumenty zostały wyczerpane, a jednocześnie sugeruje audytorium, że poglądy oponenta są fałszywe. Dodatkowo obrażanie oponenta ma na celu wyprowadzenie go z równowagi, tak by utrudnić mu adekwatne reagowanie na przedstawiane argumenty.

Artur Schopenhauer w swoim dziele Die eristische Dialektik Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów wymienia argumentum ad personam jako ostatni sposób nieuczciwej argumentacji, stosowany, gdy wszystkie inne sposoby zawodzą i nie ma szans na wygranie sporu argumentacją merytoryczną.

                                     

1. Przykłady

  • Jak może pan wypowiadać się na temat stanu wojennego? Przecież miał pan wtedy 5 lat!
  • Doprawdy pojąć nie mogę, jak państwo możecie dawać wiarę temu idiocie?