Poprzednia

ⓘ Lenino (Białoruś)




Lenino (Białoruś)
                                     

ⓘ Lenino (Białoruś)

Lenino – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mohylewskim, w rejonie horeckim, przy ujściu ruczaju Ludnego do rzeki Mierei, przy drodze ze Szkłowa do Krasnego, 20 kilometrów od Horek, ok. 60 km od Katynia, w pobliżu granicy z Rosją.

Miejscowość znajdowała się na pograniczu Rzeczypospolitej z Rosją i była miejscem licznych sporów granicznych. Od pokoju andruszowskiego w 1687 w województwie mścisławskim, do 1918 nosiła nazwę Romanowo. Była miastem magnackim. W końcu XVIII wieku Ostatnim właścicielem Romanowa był ks. Karol Radziwiłł. Klucz Romanowo obejmujący 72 wioski i 8589 domów mieszkalnych został skonfiskowany przez cesarzową Katarzynę II po tym, jak Radziwiłł odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowej. W 1774 r. cesarzowa podarowała Romanów ks. Dondukow-Korsakowowi. W czasie wyprawy Napoleona na Moskwę przez Romanowo przeszedł korpus ks. Poniatowskiego kierując się na Smoleńsk. W XIX wieku na 700 mieszkańców połowę stanowili Żydzi, a drugą połowę Rosjanie i Białorusini. Nazwa Romanowo nie miała nic wspólnego z dynastią Romanowów, ale w 1918 ten rzekomy związek stał się przyczyną zmiany nazwy na cześć Włodzimierza Lenina.

W dniach 12–13 października 1943 roku miała tu miejsce bitwa pod Lenino – polskie oddziały 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, dowodzone przez płk. Zygmunta Berlinga w ramach radzieckiej 33 Armii Frontu Zachodniego przełamały tu obronę 89 korpusu 4 armii niemieckiej, tracąc 25% stanu osobowego.

W 1968 roku w Lenino odsłonięto pomnik-mauzoleum oraz muzeum polsko-radzieckiego braterstwa broni. Wieś została także odznaczona Krzyżem Grunwaldu II klasy. W 1989 powstał w Lenino cmentarz poległych żołnierzy polskich.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...