Poprzednia

ⓘ Edmund Baranowski (powstaniec warszawski)




Edmund Baranowski (powstaniec warszawski)
                                     

ⓘ Edmund Baranowski (powstaniec warszawski)

Edmund Baranowski, ps. Jur – polski publicysta. Działacz konspiracyjny w okresie II wojny światowej, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, powstaniec warszawski. Podpułkownik Wojska Polskiego w stanie spoczynku, były wiceprezes Związku Powstańców Warszawskich, Sekretarz Generalny Rady Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie”, członek Rady Powierniczej Muzeum Powstania Warszawskiego, a także autor i recenzent wielu publikacji o tematyce powstańczej.

                                     

1. Życiorys

Syn Józefa i Marianny. Wraz z rodziną mieszkał przy ul. Krochmalnej na warszawskiej Woli. Ukończył Szkołę Powszechną nr 166. Jeszcze przed wybuchem wojny rozpoczął naukę w Gimnazjum im. gen. Józefa Sowińskiego. W latach 1940–1943 uczęszczał na tajne komplety. Początkowo podjął pracę przy rozładunku węgla w warszawskiej elektrowni tramwajowej, która mieściła się na terenie obecnego Muzeum Powstania Warszawskiego. Od kwietnia 1940 pracował w zakładach Philips-Werke w Warszawie w dziale odbiorników radiowych. Już pod koniec roku nawiązał pierwsze kontakty ze środowiskami konspiracyjnymi. Na terenie zakładów brał udział w akcjach sabotażowych, których celem było uszkadzanie produkowanej tam aparatury przeznaczonej dla niemieckich U-Bootów i lotnictwa.

Od czerwca 1941 był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej. Przyjął pseudonim "Jur”. Ukończył najpierw szkołę niższych dowódców. W 1944 ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych. Podczas powstania warszawskiego walczył początkowo w stopniu plutonowego podchorążego w batalionie "Miotła” Zgrupowania "Radosław”. Przeszedł szlak bojowy od Woli przez Muranów, Stare Miasto, Czerniaków do Śródmieścia. 15 września został ranny na Czerniakowie. Odznaczony za męstwo Krzyżem Walecznych oraz awansowany na podporucznika Armii Krajowej. 5 października wzięty przez Niemców do niewoli. Przebywał najpierw w obozie przejściowym w Ożarowie, następnie w Stalagu X B Sandbostel i Stalagu XVIII C Markt-Pongau.

Do Warszawy wrócił 10 sierpnia 1945. Kontynuował naukę i rozpoczął pracę w budownictwie. Od sierpnia 1993 na emeryturze. Obecnie jest wiceprezesem Związku Powstańców Warszawskich, prezesem Rady Fundacji "Warszawa Walczy 1939-1945", a także członkiem zespołu redakcyjnego "Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powstania Warszawskiego”. Autor i recenzent publikacji o tematyce powstańczej.

                                     

2. Ordery i odznaczenia

  • Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości 30 lipca 2019
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski 28 sierpnia 2009
  • Warszawski Krzyż Powstańczy
  • Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RFN 2015
  • Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy 2009
  • Odznaka "Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”
  • Krzyż Walecznych 1944
  • Medal "Pro Patria” 9 stycznia 2012
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 9 lipca 1999
                                     

3. Publikacje

Wspólnie z Juliuszem Kuleszą jest autorem dwóch książek:

  • Bankowe szańce: bankowcy polscy w latach wojny i okupacji 1939-1945 2009
  • Warszawskie gry wojenne: wspomnienia z lat wojny, okupacji i Powstania Warszawskiego 2011