Poprzednia

ⓘ Luc Winants




                                     

ⓘ Luc Winants

Od połowy lat 80. XX wieku należy do czołówki belgijskich szachistów. Pomiędzy 1984 a 2006 rokiem sześciokrotnie uczestniczył w szachowych olimpiadach w tym 5 razy na I szachownicy oraz raz 1989 na I szachownicy belgijskiego zespołu w drużynowych mistrzostwach Europy. W 1986 zdobył w Brukseli tytuł indywidualnego mistrza swojego kraju.

Pierwszy znaczący sukces na arenie międzynarodowej odniósł w roku 1980, zajmując III miejsce za Jaanem Ehlvestem i Romualdem Mainką w turnieju juniorów w Schilde. Dwa lata później reprezentował barwy Belgii w mistrzostwach świata juniorów do lat 20 w Kopenhadze w których triumfował Andriej Sokołow. W 1987 podzielił I miejsce wraz z Ivanem Farago i Noną Gaprindaszwili w turnieju B festiwalu w Wijk aan Zee, w 1988 podzielił II lokatę za Aleksandrem Chalifmanem w Dordrechcie, w 1991 zwyciężył w Barcelonie przed m.in. Pią Cramling, natomiast w 1992 podzielił II miejsce za Christopherem Lutzem, a wraz Rajem Tischbierkiem w otwartym turnieju w Ostendzie. Kolejny sukces osiągnął w roku 2002, znajdując się wśród zwycięzców openu w Cappelle-la-Grande.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 maja 2011 r., z wynikiem 2547 punktów zajmował wówczas 1. miejsce wśród belgijskich szachistów.