Poprzednia

ⓘ Tatary (Lublin)




Tatary (Lublin)
                                     

ⓘ Tatary (Lublin)

Rozpoczęty w roku 1944 6-letni plan odbudowy kraju przewidywał powstanie Fabryki Samochodów Ciężarowych w Lublinie. Dwa lata później folwark Tatary wraz z pałacykiem domkiem Grafa przeszedł na własność skarbu państwa na mocy dekretu PKWN. W 1951 utworzono FSC i rozpoczęto budowę pierwszych bloków mieszkalnych. Tatary zostały pierwszym lubelskim osiedlem mieszkaniowym powstałym w okresie Polski ludowej.

Na początku powstające budynki stanowiły własność FS, później stały się obiektami miejskimi. Uciążliwość bliskiego sąsiedztwa licznych składów, zakładów, fabryk i ruchliwej wówczas trasy kolejowej Lublin – Chełm starano się zrekompensować zazielenieniem i bogactwem obiektów tzw. "małej architektury". Obiekty te w późniejszych latach zostały kompletnie zdewastowane. W centrum osiedla znajdowały się ponadto: basen pływacki i amfiteatr. Obiekty zostały wzniesione społeczną pracą mieszkańców osiedla. Zlikwidowane zostały w połowie lat 90.

W 1955 liczba ludności na Tatarach wynosiła 3535 osób, a gęstość zaludnienia – 750 os./km² 1965 – 15.5 tys. i 1500 os./km², 1975 – ok. 15 tys. i ponad. W 1956 FSC rozbudowano do rangi zaplecza metalurgicznego dla całego przemysłu samochodowego w Polsce. W 1969 pracowało tam blisko 10 tys. osób plan na najbliższe lata zakładał zatrudnienie 20 tys. pracowników.

Ostatni etap rozbudowy osiedla miał miejsce w latach 70. W 1972 wzniesiono osiem wieżowców z wielkiej płyty. W 1977 na Tatarach mieszkało ok. 15 tys. osób, gęstość zaludnienia przekraczała 2000 os./km². W 1989 mieszkało tam 25 tys. osób.

                                     

1. Urbanistyka

Osiedle składa się z trzech części: północnej, południowej i środkowej. Część północna, zwana inaczej częścią A, jest dziełem projektantów Szymona i Heleny Syrkusów. Część B, południowa, wyszła spod ręki Jerzego Androsiuka, Stanisława Fijałkowskiego i Jerzego Makowieckiego. Środkową część osiedla tworzą budynki w sąsiedztwie Szkoły Podstawowej nr 27 i amfiteatru.

Zachowała się archiwalna dokumentacja techniczna budynków z lat 1960–1970. Osiedle powstawało etapami, kierując się od ulicy Mełgiewskiej do zamykającej dzielnice ulicy Hutniczej. Najstarsza część Tatar, tzw. Tatary "A", leży po nieparzystej stronie ulicy Motorowej. Domy stylem architektonicznym nawiązują do obiektów położonych w zachodniej części Alei Racławickich.

Budynki przy ulicach Kresowej, Montażowej i części Motorowej powstały na przełomie lat 50. i 60., jeszcze nie w technologii "oszczędnościowej”. Natomiast późniejsze bloki charakteryzują się wyjątkowo oszczędnym dysponowaniem powierzchnią użytkową oraz mieszkalną, jak i technologią wykonania wprowadzono nowy standard pomieszczeń.

Na przełomie lat 60. i 70. wybudowano pawilony handlowo-usługowe przy ul. Hutniczej. W latach 1990–1992 powstał budynek administracji osiedla. Była to ostatnia inwestycja budowlana.

                                     

2. Administracja

Granice administracyjne określa statut dzielnicy uchwalony 19 lutego 2009. Granice Tatar tworzą: od północy Bystrzyca, od wschodu tory PKP – ul. Mełgiewska – ul. Mełgiewska w kierunku torów PKP, od południa tory PKP, a od zachodu ul. Mieszczańska – ul. Mieszczańska w kierunku Bystrzycy.

Powierzchnia dzielnicy wynosi 3.03 km². Według stanu na 30 czerwca 2018 na pobyt stały na Tatarach było zarejestrowanych 11 878 osób.